آهنربا توسط انسان اختراع نشده است. این یک مگنتیت طبیعی است. یونانیها و چینیهای باستان در طبیعت یک سنگ مغناطیسی طبیعی به نام "آهنربای" یافتند. سنگ می تواند به طور جادویی تکه های کوچک آهن را ببرد و زمانی که به میل خود تاب می خورد همیشه در یک جهت قرار می گیرد.
دریانوردان اولیه از آهنربا به عنوان اولین قطب نما برای حرکت در دریا استفاده می کردند. اولین کشف و استفاده از آهنربا باید چینی باشد، یعنی استفاده از آهنربا برای ساخت "قطب نما" یکی از چهار اختراع بزرگ چین است.
پس از هزاران سال توسعه، امروزه آهنرباها به ماده ای قدرتمند در زندگی ما تبدیل شده اند. با سنتز آلیاژهای مواد مختلف، می توان همان اثر آهنربا را به دست آورد، اما می تواند نیروی مغناطیسی را نیز افزایش دهد.
آهنرباهای مصنوعی در قرن 18 وجود داشتند، اما روند ساخت مواد قویتر تا دهه 1920، زمانی که Alnico ساخته شد، کند بود. فریت در دهه 1950 و آهنرباهای خاکی کمیاب (آهنربای خاکی کمیاب شامل NdFeB و ساماریوم کبالت (SmCo)) در دهه 1970 دنبال شد. از آن زمان، فناوری مغناطیسی به سرعت توسعه یافته است و مواد مغناطیسی قوی اجزا را کوچکتر کرده است.
زمین خود میدان مغناطیسی بسیار قوی دارد، بنابراین مردم نوعی سازگاری و حتی وابستگی به میدان مغناطیسی دارند. میدان مغناطیسی ضعیف و پایدار برای بدن مفید است و مغناطیس درمانی اغلب در پزشکی استفاده می شود. از طرف دیگر امواج الکترومغناطیسی امواجی با انرژی بالا هستند که فرکانس آنها می تواند اثرات نامطلوبی بر بدن داشته باشد. بنابراین آهنربا برای انسان مضر نیست.
