چگونه می توان اثر جداکننده مغناطیسی خشک را بهینه کرد؟

1. ضخامت لایه تغذیه

ضخامت لایه خوراک با اندازه ذرات ماده خام فرآوری شده و محتوای مواد معدنی مغناطیسی مرتبط است. مواد خام درشت دانه معمولاً ضخیم تر از لایه های خوراک دانه ریز هستند. هنگام پردازش گریدهای درشت، ضخامت مواد خوراک نباید از حدود 1.5 برابر حداکثر اندازه ذرات تجاوز کند، در حالی که هنگام پردازش گریدهای متوسط، ضخامت لایه خوراک می تواند به حدود 4 برابر حداکثر اندازه ذرات و ضخامت خوراک برسد. لایه می تواند به حدود 10 برابر حداکثر اندازه ذرات برسد. هنگامی که محتوای مواد معدنی مغناطیسی در مواد خام زیاد نباشد، لایه تغذیه باید نازکتر باشد. اگر بیش از حد ضخیم باشد، ذرات سنگ معدن مغناطیسی در لایه زیرین نه تنها نیروی مغناطیسی کمتری دریافت می کنند، بلکه علاوه بر وزن خود تحت فشار ذرات سنگ معدن غیر مغناطیسی بالا نیز قرار می گیرند که باعث کاهش سرعت بازیافت می شود. از محصولات مغناطیسی هنگامی که محتوای مواد معدنی مغناطیسی زیاد باشد، لایه تغذیه می تواند به طور مناسب ضخیم تر باشد.

2. سرعت ارتعاش مخزن ویبره

سرعت ارتعاش مخزن ارتعاشی زمان ماندن ذرات سنگ معدن در میدان مغناطیسی و میزان نیروی مکانیکی دریافتی آنها را تعیین می کند. هر چه حاصل ضرب فرکانس ارتعاش و دامنه مخزن ارتعاش بیشتر باشد، سرعت ارتعاش بیشتر می شود و زمان ماندن ذرات سنگ معدن در میدان مغناطیسی کوتاهتر می شود. نیروی مکانیکی وارد بر ذرات سنگ معدن تحت سلطه گرانش و نیروی اینرسی است. گرانش ثابت است و نیروی اینرسی متناسب با مجذور سرعت افزایش یا کاهش می یابد. نیروی مغناطیسی متحمل شده توسط کانی های ضعیف مغناطیسی در میدان مغناطیسی خیلی بیشتر از نیروی گرانشی نیست. بنابراین اگر سرعت مخزن ارتعاشی از حد معینی بیشتر شود، به دلیل افزایش شدید نیروی اینرسی، نیروی مغناطیسی برای جذب خوب آنها کافی نیست. بنابراین کانی های مغناطیسی ضعیف سرعت حرکت در میدان مغناطیسی جداکننده مغناطیسی باید کمتر از کانی های مغناطیسی قوی باشد.